|
|
|
Kopiec Kościuszki usypało społeczeństwo polskie w latach 1820-1823 na wzgorzu bł. Bronisławy (znanym w Krakowie również jako Sikornik). Wzgórze to było największym wzniesieniem wokół miasta. (293 m n. p. m.) 15 października 1820 r. wbito 30 metrowy maszt jodłowy, który miał wytyczać środek koła oraz pomagać w orientacji wysokości kopca. Kopiec rozpoczęto sypać dzień później. Odczytana akt erekcyjny, który następnie zasypano. Wszyscy z wielkim entuzjazmem pracowali przy mogile Kościuszki: kobiety, żołnierze, duchowni oraz zwykli mieszkańcy. Nadzór nad pracami powierzono Komitetowi Budowy Pomnika Tadeusza Kościuszki, który powołano 24 listopada 1820 r. W lecie 1821 r. przywieziono na miejsce budowy ziemię zebraną z pobojowiska pod Maciejowicami. W 1823 r. przysłano ziemię z miejsca bitwy pod Dubienką.
W 1845 r. rozpoczeto przebudowe dawnej drogi wiodacej do kaplicy bł. Bronisławy jako drogi bitej, ułatwiającej dostęp na kopiec. Fundusz na ten cel ofiarował członek Komitetu Budowy Pomnika Kościuszki Franciszek Ciesielski, własciciel Mydlnik. W latach 1850-1854 władze austriackie, przekształcające Kraków w twierdzę, wybudowały wokół kopca fort, wyburzając jednocześnie osiemnastowieczną kaplicę bł. Bronisławy. Komitet, opiekujący się kopcem, zawarł z władzami wojskowymi umowę zapewniającą wolny dostęp do mogiły Kościuszki od wschodu do zachodu słońca. Wybudowano też nową neogotycką kaplicę według projektu F. Księżarskiego. 16 czerwca 1860 r. ułożono na szczycie głaz (sprowadzając z Tatr granit) z wykutym napisem "KOŚCIUSZCE".
W czasie okupacji hitlerowskiej generalny gubernator Hans Frank zatwierdzil projekt zniesienia kopca Kosciuszki, jako nieodpowiedniego tła dla mającej powstać na Błoniach reprezentacyjnej dzielnicy rządowej. Zamierzano jedynie pozostawic austriackie zabudowania forteczne.
|
|
|
 GALERIA |
|
|
|
|
