Fort 44a Pękowice (GZW 44a) zbudowany został w latach 1895 - 1897 jako międzypolowy fort pancerny obrony bliskiej. Posiada czołową lokalizację bloku koszarowo bojowego, zaopatrzonego w cztery wieże dział 8 cm M.94 - po dwie na każdym skrzydle i wieżę obserwacyjną umieszczoną centralnie (sygnatury: S15, S16, S17, S18, B18). Kaponiera obrony wjazdu strzegła dostępu do fortu od strony szyi.
Dzięki płaskiemu zarysowi wałów, spłaszczonemu stokowi, obiekty tego typu były łatwe do maskowania i umożliwiały aktywną obronę. Były tańsze i mniej skomplikowane od fortów z rozbudowanym przeciwstokiem i kaponierami. Stąd rozwiązanie Gołogórskiego zostało zatwierdzone jako wzór standardowego, małego fortu międzypolowego. Po dawnej przyległej baterii z r. 1896-1902 zachowane ślady.

Ofiarą I wojny światowej padł obszerny dwór w Pękowicach, który zgodnie z tzw. rewersami demolacyjnymi zburzono w 1914 r., aby odsłonić pole ostrzału.

Na zapleczu fortów 44 i 44a, znajduje się ciekawy obiekt inżynierski. Jest to tzw. Czerwony Most, umożliwiający bezkolizyjne, dwupoziomowe skrzyżowanie dwóch dróg fortecznych, jednej zakrytej, poprowadzonej jarem, oraz drugiej, prowadzącej grzbietem. Most ten zbudowano pod koniec XIX w. obok drogi Zielonki-Tonie.

Obok mostu stoi schron amunicyjny z lat 1913-1914.